Bert Pot: Leven met een beperking

 

 

Foto Bert Pot met Andre Kuipers

Leven met een beperking: door Bert Pot.

Vaak denken we  er niet bij na wat we dagelijks allemaal met onze  handen doen:  gebaren, voelen, pakken, tekenen, tasten, rechtzetten, aaien, wrijven, strijken, dragen, tillen, scheppen, schilderen, vegen, sturen, typen, poetsen, timmeren, schudden, duwen, trekken, vouwen, bouwen, metselen, schrijven, knippen, plakken, helen, naaien, grijpen, vangen, knijpen, snijden, koken, wassen, rijden, sturen, kneden, masseren, drukken, gooien, pakken, toesteken, geven, kussen, gebaren, wuiven, zwaaien, maken, boetseren, klussen, tuinieren, werpen, strikken, vasthouden, afwassen, openen, sluiten, wijzen, opsteken, breien, beitelen, kammen, föhnen, vijlen, klappen, drummen, muziekinstrument bespelen, haken, aanraken, leunen, steunen, handelen, peuteren …………….. 

Op 22 november  2006 heb ik een bedrijfsongeval gehad waardoor ik mijn linker, dominante hand ben verloren.Tijdens schoonmaakwerkzaamheden op mijn werk is mijn hand gegrepen door twee draaiende walsen en zo ernstig beschadigd dat er niet veel  van mijn hand meer over was.

Dan staat je leven op de kop, vooral toen ik mij later realiseerde wat ik allemaal niet meer kon door het missen van mijn hand. Na het ongeval komen er duizenden vragen op je af, hoe moet het verder, kan ik nog werken, wat zijn de gevolgen, hoe is het financieel geregeld, wat kan ik nog doen met  één hand  en kan ik nog MOTORRIJDEN ?

Foto Bert Pot motor

Wat betreft  het motorrijden:  mijn familie had, terwijl ik nog onder narcose was,  al uitgezocht of het ondanks een beperking nog steeds mogelijk was om  motor te rijden. Daarmee  was één  vraag beantwoord, maar er bleven nog  tientallen vragen over.  Revalideren was  echter mijn eerste prioriteit.  Dit proces  ging redelijk voorspoedig dankzij het  geweldige  team in het UMCG Groningen. Met veel steun van familie, collega’s en vrienden lukte het me om snel weer de draad op te pakken.

Toch moest ik op veel vragen antwoorden gaan vinden die belangrijk voor mijn toekomst waren. Heel naïef dacht ik in het begin:  “Dat appeltje schil ik zelf wel (met één hand )”. Al  snel bleek dit vrijwel onmogelijk. Vervolgens ben ik  op zoek gegaan  naar een professional, via via ben ik in contact gekomen met Roelie Zikken-Germs.

Letselschade is in Nederland nog een redelijk onbekend fenomeen, maar in de situatie waarin ik mij bevond was het onmogelijk om mijn belangen zelf te verdedigen. Tijdens het eerste gesprek werd dit meteen duidelijk. Zorgen over “Hoe wordt het allemaal geregeld richting de toekomst en met het werk”, “Houd ik werk” en “Hoe gaat het  lichamelijk in de toekomst met me?”

De lichamelijk belastbaarheid verandert na zo’n  ongeval, iets waar ik dagelijks mee word geconfronteerd. Dingen die ik vroeger probleemloos deed kunnen nu niet meer/ minder en ik ben daarom aangewezen op hulp van mijn gezin, voor wie ook veel is veranderd. Naarmate je ouder wordt  zullen de normale lichamelijke ongemakken bij mij nog ingrijpender zijn dan normaal (ik belast mijn rechterkant nu al extra),  veel dingen zullen aangepast moeten gaan worden of niet meer kunnen (iets waar ik veel moeite mee heb).  Je moet ver vooruit denken en regelen.

Frustraties over het steeds maar weer moeten bewijzen dat je sommige dingen toch echt nodig hebt, telkens weer tegen allerlei regels aan lopen en het feit dat andere mensen denken beter te weten hoe het moet dan jij zelf……..Dit maakt me vaak moedeloos, van de andere kant geeft me het ook veel kracht, ik wil graag het tegendeel bewijzen.

Voor bijna alle vragen wist Roelie wel een oplossing te vinden , als die er niet was werd er naar een passende oplossing gezocht. Dat er iemand is die al de problemen voor je uit “handen “neemt is een heerlijk gevoel. Soms werd ik door alle juridische strijd moedeloos,maar  NOOIT heb ik  de moed  verloren, dankzij de steun van Roelie.

Ik vind het spijtig dat ik moet ik toegeven dat ik toch wel iets aan levensvreugde heb ingeleverd, ik heb er alles voor over om het weer terug te draaien, al  weet ik ook dat dit geen realiteit is.Maar terug kijkend op de hele afwikkeling van mijn letselschadezaak  kan ik alleen maar tevreden zijn. Een professional als Roelie kan het verschil  maken voor de rest van je leven.Samen hebben we voor hete vuren gestaan en erg veel mee gemaakt en aangehoord.

Amerikaanse voorbeelden van mensen die  rijk van letselschade worden zijn NIET reëel en voor mij  onnodig, maar ik kan dankzij de letselschadevergoeding mijn  leven  voortzetten en mijn kinderen  de toekomst geven die ze normaal ( zonder ongeval ) ook hadden gekregen. Dat is een geruststellend gevoel.

Voor mij erg belangrijk is het gegeven dat ik nog steeds volop geniet van het motorrijden, ook hierin heeft Roelie een groot aandeel gehad. Leven met een beperking is wel degelijk mogelijk , maar het vergt veel  aanpassing en zoeken naar oplossingen. De letsel schade(vergoeding) heeft hierin voor mij het verschil gemaakt.

Bert Pot

3 juni 2014